Dit jaar

Hallo,

We zijn ondertussen alweer dik in het jaar 2019 en het bleef hier op de site een tijdje stil. Dit kwam natuurlijk omdat er naast werken natuurlijk ook gereisd werd. Als we eventjes terugblikken op vorig jaar zijn we vooral trots tweemaal de sputterende Stromboli vulkaan in Sicilië beklommen te hebben en een mooi toertje gefietst te hebben in het onherbergzame maar o zo mooie en wilde Kirgizië. Genoeg over vorig jaar, deze rubriek heet niet voor niets “Dit jaar”.

Dat kondigt zich veelbelovend aan. Buiten wat korter kayak gepeddel in Belgische wateren en waarschijnlijk ook wel Franse/Nederlandse kanalen zien we vooral uit naar de bijna-zomermaand juni. Deze maand functioneert meestal als de spreekwoordelijke hap naar lucht vooraleer het in brandweermiddens gekende drukke zomerseizoen in Oostende losbarst. Ondergetekende gooit het telkens op een akkoordje met zijn meestal aaibare collega’s om zelf in de zomer geen verlof te plannen teneinde die collega’s quality time te bieden met vrouw en kroost. Tegenover zoveel filantropie van mijnentwege staat dan altijd dat ik een lange aaneensluitende periode verlof na de zomer mag plannen van diezelfde aardige collega’s.

En zo lukt dat al 10 jaar. Ook dit jaar, in overtreffende trap zelfs, maar daarover straks meer.

Onze grijze multifunctionele Vivaro gesp ik dus ergens halverwege juni vast aan mijn aerodynamische gele zee- toerkayak (aka de banaan). Met heel wat voorraden en attributen (fietsen incluis) rij ik ik dan solo in twee dagen naar het zuiden van Noorwegen. Twee dagen later springt Katrien in het vliegtuig en zien we elkaar ergens in het Noorse fjordengebied. De fjorden, bergpassen, meren met dobberende ijsbergen en alle bezienswaardigheden die we de vorige jaren misten, zullen we tijdens deze reis bezoeken.

En dan, ja, dan begint de drukke zomer, maar die neem ik er met plezier bij ! Voor ik het goed en wel besef zijn we 30 augustus en mag ik van mijn lieve werkgever mijn interventiekostuumpje opbergen voor 4 maanden ! De -ondertussen onhoudbare- jeuk om nog eens langer op reis te vertrekken na onze 12 maanden fietsreis van China naar Nieuw Zeeland een goeie tien jaar geleden was ondertussen bijna ondraaglijk geworden. Graag had ik er een jaar of zelfs langer van gemaakt, maar gezien Katrien van haar iets minder lieve werkgever geen lang onbetaald verlof mag opnemen wil ik mijn maatje niet al te lang alleen laten. Op mijn ondertussen 48 jaar oude knokige knieën vroeg ik mijn Katrientje of ik haar 3 maanden lang “in plan” (West-Vlaams voor: “alleen laten”) mocht laten en het antwoord daarop was: ” ja” ! Positieve reactie werkgever ? Check ! Positieve reactie partner ? Check !

Dus vertrekt ondergetekende eind augustus “on a journey” ! Met mijn Russische vriendjes van Aeroflot vlieg ik naar Osh, de op één na grootste stad van Kirgizië in het land waar we vorig jaar nog een schitterende fietsvakantie beleefden. Vanuit Osh plan ik de fameuze “Pamir Highway” af te fietsen. Dat is de op één na hoogste route ter wereld na de Karakorum Highway.  De Pamir Highway (PH) loopt van Osh tot in Dushanbe-Tadzjikistan en is zo’n beetje het mekka voor de avontuurlijk aangelegde fietser.  Bergpassen van 3.500 tot 4.600 meter zijn er bijna dagelijkse kost. Steile en zanderige tot stenige routes met schaarse dorpjes en lange stukken met helemaal geen bewoning  zullen mijn decor vormen. In ruil krijg ik wel à volonté

berglandschappen, besneeuwde 7000’ers, vriendelijke inboorlingen en (vul zelf in) een massa UV stralen / sneeuw / wind.

De PH wringt en perst zich een weg in Tadzjikistan in het hooggebergte tot in Dushanbe en is voor mij een onderdeel van deze fietsreis. Vanuit Dushanbe plan ik verder te fietsen via Samarkand; één van de parels langs de Zijderoute (lezers die 1. interesse in deze streek en 2. een abonnement op Netflix hebben raad ik aan de serie “Marco Polo” te bekijken. Zo heb je alleszins een idee van de landschappen én pik je wat op van de geschiedenis).

Hindernis op mijn weg -buiten “buitenproportionele” bergen en slechte wegen- is het stroeve Turkmenistan. De tiran van dienst houdt niet van pottenkijkers en geeft via zijn discipelen slechts visums voor 5 tot 7 dagen. Dit houdt in dat ik precies op de datum dat mijn visum start aan de grens dien op te dagen om vervolgens de kleine 500 km in minstens 5 tot 7 dagen zie af te haspelen tot de Iraanse grens. Schat maar eens in wanneer je precies aan de grens gaat verschijnen om vervolgens 500 km te fietsen in maximum 5 à 7 dagen.

Eenmaal hindernis Turkmenistan genomen is, fiets ik mijn laatste land van deze trip in: Iran. Geen onbekende voor ons. Doorgaans verguisd en verketterd door de westerse pers is dit land eigenlijk echt een zegen voor de naar zorg en aandacht hunkerende toerist. Nergens ter wereld voelden wij ons destijds meer welkom dan in dit grote land. Via Mashhad fiets ik het land in. Door één van de twee grote woestijnen  (Dasht-e-lut) die Iran rijk is fiets ik naar Kerman. Van daaruit is mijn route nog niet heel duidelijk. Feit is dat Katrien eind november landt in Esfahan (één van de meest interessante steden van Iran) en dat we gedurende december vanuit Kerman naar Esfahan fietsen al zigzaggend door het land van de ayatollahs

In de komende maanden mag je wel een aantal updates verwachten op deze site alsook een aantal foto’s van de streken die ik/we zal/zullen doorfietsen.

Mag ik trouwens iedereen een gelukkig en gezond 2019 toewensen met veel – al dan niet buitenlandse en fietsgerelateerde – avonturen ? Ik dacht het wel.

Henkatrien

Mother pack me bags because I’m off to foreign parts. Don’t ask me where I’m going ‘cause I’m sure it’s off the charts (Drunken boat – The Pogues)

"chillen" op vier wielen

%d bloggers liken dit: